List, przed odczytaniem, został przełożony z greki na Język perski i dostarczony Jezdegerdowi. Zawarte były w nim trzy rady dla kościoła perskiego, mające pomóc mu rozwiązać organizacyjne i dogmatyczne trudności: w każdym mieście powinien być tylko jeden biskup a jego jurysdykcji miały być poddane także tereny leżące wokół miasta. Do ordynowania nowego biskupa dla danego miasta potrzebna była zgoda trzech innych biskupstw. Biskupi mieli podlegać metropolicie, którym miał być każdy biskup Seleucji-Ktezyfonu. święta liturgiczne powinny być celebrowane w tych samych dniach we wszystkich wspólnotach, zgodnie z kalendarzem świąt przyjętym przez kościół zachodni. kościół perski powinien przyjąć kanony Soboru Nicejskiego z 325 roku.
Dwie pierwsze rady zawarte w liście jasno pokazują, iż to brak organizacji był największą bolączką kościoła perskiego i mogą wskazywać na prawdziwość istnienia chrześcijaństwa greckiego i semickiego. Zlikwidowanie wewnętrznych podziałów było zatem pierwszym krokiem. Drugim krokiem była oficjalna hierarchizacja kościoła. Prymat, o który spory prowadziły do długoletnich nieraz konfliktów i dawały szansę na ingerencję siłom zewnętrznym, został przyznany biskupom Seleucji-Ktezyfonu, prawdopodobnie za poparciem Jezdegerda.