Wysoką pozycję przyznano również metropolitom Bet Lapat (Chuzestanu), Nisibis, Basry, Arbeli i Kirkuku.
Rada trzecia dotyczyła unifikacji Kościoła Wschodu z kościołem cesarstwa rzymskiego. Miała się ona dokonać poprzez przyjęcie postanowień soboru nicejskiego. Wiele wskazuje jednak na to iż mimo formalnego uchwalenia kanonów, tak się nie stało i zostały one raczej dopasowane do warunków państwa Sasanidów i mentalności Persów i Semitów niż wiernie przeniesione. Przykładem może być przyjęte wyznanie wiary, które wyraża wprawdzie to samo co credo nicejskie, ale innymi słowami i jest, zdaniem niektórych historyków, oparte na wcześniejszych modlitwach perskich.
Unifikacja głoszonej religii i dogmatów, nie oznaczała jednak podporządkowania chrześcijaństwa wschodniego kościołowi Cesarstwa. Takie rozwiązanie byłoby zresztą nie do przyjęcia dla szacha i jego otoczenia. Biskupi zachodni, podpisani w liście, zwłaszcza patriarcha Antiochii, nie rościli sobie żadnych praw do zwierzchnictwa, choćby tytularnego.