W tym samym roku Joachim Bormann wykazał elektrofizjologicznie, że memantyna blokuje kanał receptora NMDA.
Oznaczało to, że mechanizm farmakologiczny uznawany później za podstawowy dla działania memantyny został poznany już po rozpoczęciu jej stosowania klinicznego.
W 1989 roku Merz wprowadził w Niemczech memantynę do leczenia otępienia. W tym samym roku przedsiębiorstwo złożyło europejski wniosek patentowy dotyczący nowych zastosowań medycznych pochodnych adamantanu, obejmujących między innymi leczenie choroby Alzheimera. Patent przyznano w 1993 roku.
W kolejnych latach przeprowadzano coraz większe badania nad zastosowaniem memantyny w otępieniu. W badaniu 9M-Best, opublikowanym w 1999 roku, oceniano memantynę u pacjentów z umiarkowanie ciężkim lub ciężkim otępieniem. W analizie uwzględniono 166 pacjentów, wśród których występowała zarówno choroba Alzheimera, jak i otępienie naczyniowe. W grupie leczonej memantyną uzyskano lepsze wyniki w ogólnej ocenie klinicznej i w ocenie zależności od opieki niż w grupie otrzymującej placebo.