Historia Początki przyrządzania anko sięgają okresu Heian (794–1185), kiedy z Chin przybywali podróżnicy (mnisi, kupcy) z przepisami na bułeczki gotowane na parze z mąki pszennej lub ryżowej mántou, po japońsku manjū. Były one i nadal są nadziewane mięsem i warzywami. Jednak pod wpływem zasad buddyzmu zmieniono nadzienie na gotowaną fasolę adzuki, aby stworzyć wersje bezmięsne.
Kucharze po raz pierwszy zaczęli słodzić pastę z fasoli w okresie Muromachi-Ashikaga (1333–1573). Dopiero jednak po tym, jak holenderscy kupcy zaczęli regularnie przywozić cukier do Japonii poprzez faktorię handlową na wyspie Dejima w okresie Edo (1603–1868), japońskie słodycze na bazie an, zwłaszcza te używane podczas ceremonii picia herbaty, rozpowszechniły się.
Rodzaje Pastę fasolową można ogólnie podzielić na odmiany przesiane, drobnoziarniste, gładkie (koshi-an) i gruboziarniste (tsubu-an). Istnieją również rodzaje z dodatkiem środków aromatyzujących, jak: mielony sezam, yuzu i miso.