W czerwcu 1942 w obawie przed aresztowaniem wyjechał do Lidy, tam został szefem oddziału II (wywiad) Komendy Okręgu Nowogródek. W listopadzie 1942 został ponownie awansowany do stopnia kapitana, albowiem brak było świadków jego wcześniejszego awansu w 1939 (znajdowali się w niewoli). Na początku lipca 1944 został dowódcą V batalionu 77 pułku piechoty AK, używał wówczas pseudonimu "Bustromiak". Za działania w czasie Akcji „Burza” wyróżniony orderem Virtuti Militari, jego oddział nie uczestniczył jednak w walkach o Wilno w ramach operacji „Ostra Brama”. Uniknął rozbrojenia przez wojska sowieckie i znalazł się w szeregach oddziału partyzanckiego dowodzonego przez Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza”. Uczestniczył w bitwie o Surkonty (21 sierpnia 1944), podczas której został lekko ranny w okolice skroni. Za zezwoleniem dowódcy wycofał się z pola walki, ewakuując kilkunastu lżej rannych. Po śmierci Macieja Kalenkiewicza pod Surkontami został zastępcą nowego dowódcy Okręgu Nowogródek AK Stanisława Sędziaka, używał pseudonimu "Smutar", w listopadzie 1944 został awansowany do stopnia majora. W tej roli wydał w listopadzie 1944 rozkaz rozformowania oddziałów partyzanckich (Stanisław Sędziak wyjechał wówczas zdekonspirowany na Podlasie).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bolesław Wasilewski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.