Ze swoim macierzystym pułkiem walczył w kampanii wrześniowej. Podczas walk w pierwszym tygodniu września 1939 został awansowany do stopnia kapitana. 13 września 1939 jako dowódca I batalionu został dwukrotnie ranny w bitwie pod Seroczynem i wywieziony taczanką z pola boju po bitwie przez dowódcę III batalionu por. Leopolda Swiklę. Jego dalsze losy w czasie wojny obronnej 1939 nie są pewne, pod koniec września 1939 został ponownie ranny (nie wiadomo jednak, czy w starciu z wojskami niemieckimi, czy sowieckimi). Uniknął dostania się do niewoli.

W listopadzie 1939 znalazł się ponownie w WilnieRobert Piątek, Trzy postawy strzelca. Część II. Leżąc, w: Przegląd Sportowy. Historia, nr 170 z 12 maja 2022 (dodatek do Przeglądu Sportowego, nr 109 (2022), s. IV-V. Przyjął pseudonim "Zosia", został adiutantem Nikodema Sulika, komendanta Okręgu Wilno Służby Zwycięstwu Polski, a od stycznia 1940 Związku Walki Zbrojnej. Po aresztowaniu Nikodema Sulika w kwietniu 1941 został w maju 1941 na krótko komendantem konspiracyjnego garnizonu miasta WilnaPiotr Niwiński Okręg Wileński SZP-ZWZ w latach 1939-1941. Próba syntezy, w: Prawo i Sprawiedliwość, nr 1 (2002), s. 107, następnie był szefem sztabu Komendy Okręgu ZWZ. Używał wówczas pseudonimu "Zoja".