Następnie, po połączeniu tego związku ze Związkiem Robotników Przemysłu Spożywczego, został członkiem egzekutywy „czerwonej frakcji” piekarzy. 4 lutego 1923 został wybrany do Rady Kasy Chorych miasta Warszawy, a od 24 maja do 24 września 1923 zasiadał w jej zarządzie. Od 1925 działacz ruchu zawodowego transportowców, m.in. Związku Zawodowego Automobilistów (ZZA), potem Związku Zawodowego Transportowców (ZZT); wystąpił wówczas z KPP, a w 1929 wstąpił do PPS. Działacz jej lewego skrzydła, od 1930 członek Komitetu Dzielnicowego (KD) PPS Starówka. W 1931–1936 członek Warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. W lutym 1934 był delegatem na XXIII Zjazd PPS. Zwolennik jednolitofrontowej współpracy z komunistami. Od 15 lutego 1926 członek warszawskiego zarządu ZZA, współorganizował akcję ogólnopolskiej integracji związków zawodowych kierowców, a po utworzeniu w maju 1923 scentralizowanego ZZA został wiceprzewodniczącym jego Zarządu Głównego (ZG). X 1926-V 1927 sekretarz oddziału warszawskiego ZZA, później kierownik Gospodarczo-Kredytowego Stowarzyszenia Automobilistów w Warszawie. W połowie sierpnia 1931 został wybrany sekretarzem generalnym ZG ZZT (do stycznia 1938).