Do badań historycznych namówił go Ksawery Liske, historyk, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, z którym Lisicki współpracował w „Kwartalniku Historycznym”. Interesował się historią powszechną XVIII i XIX wieku, był autorem biografii m.in. Aleksandra Wielopolskiego. W 1891, głównie dzięki rekomendacji Liskego, został członkiem korespondentem Akademii Umiejętności. Utrzymywał kontakty m.in. z Julianem Klaczką, Stanisławem Koźmianem, Walerianem Kalinką, Stanisławem Tarnowskim. Pod koniec życia ograniczył działalność publicystyczną z powodu ciężkiej choroby (gruźlicy).
Opublikował m.in.: Królestwo Polskie w ostatnim lat dziesiątku (1870-1871) Błędy cesarstwa i jego spadkobierców (1871-1872) Aleksander Wielopolski (1878-1879) Antoni Zygmunt Helcel (1882, 2 tomy) Klemens książę Metternich (1884) Alfred Książę Windisch-Graetz. Feldmarszałek austryacki (1887) Polityka Austryi podczas trzeciego rozbioru Polski (1891) Skrzynecki i Prądzyński (1891) Napoleon III i Włochy (1892) Talleyrand (1892)