Teolog odrzucał także Bonawenturiańską koncepcję rationes seminales, przy pomocy której próbowano wyjaśnić powstawanie nowych form substancjalnych.
Olivi był jednym z nielicznych myślicieli średniowiecza, którzy negowali pogląd, że Bóg jest współprzyczyną wszystkich działań bytów stworzonych (w XIII w. podobny pogląd wyrażał jedynie Guillaume Durand z Saint-Pourçain). Owszem, franciszkanin zgadzał się, że żadna rzecz nie może pozostać w istnieniu bez pomocy Boga. Mimo to byty stworzone mogą bez Jego bezpośredniego udziału brać udział w procesach kauzalnych i zapoczątkowywać je. Zdaniem Oliviego każdy przeciwny pogląd – czyli pośrednie lub bezpośrednie uczestnictwo Boga – musiałby doprowadzić nas do oskarżenia Go o udział w grzechu, w szczególności w grzechu pierworodnym.
Antropologia i etyka Innym podejmowanym przez Piotra Oliviego tematem jest wolność ludzkiej woli. Wymienia on siedem par postaw (affectus), które jego zdaniem niechybnie potwierdzają istnienie w człowieku wolnej woli (liberum arbitrium). Są to: gorliwość i miłosierdzie, przyjaźń i wrogość, wstyd i chwała, wdzięczność i niewdzięczność, uległość i dominacja, nadzieja i nieufność oraz ostrożność i lekkomyślność. Filozof wskazuje, że każda z tych postaw straciłaby rację bytu, gdyby człowiek nie odpowiadał za swoje uczynki.