Akcja opery thumb|Zu hilfe! Zu hilfe!, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Der Vogelfänger bin ich ja, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Dies Bildnis ist bezaubernd schön, Ferenc Fricsay (1953) thumb|O zittre nicht, mein lieber Sohn, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Hm, hm, hm, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Du feines Täubchen, nur herein! Ferenc Fricsay (1953) thumb|Bei Männern, welche Liebe fühlen, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Zum Ziele führt dich diese Bahn, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Wie stark ist nicht dein Zauberton, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Schnelle Füße, rascher Mut, Ferenc Fricsay (1953) thumb|Es lebe Sarastro, Sarastro soll leben! Ferenc Fricsay (1953)
Akt I Nr 1, inc. Zu Hülfe! Zu Hülfe! Sonst bin ich verlohren! (według I wydania, incipit nieujęty w autografie) Podczas łowów książę Tamino stracił z oczu swoich towarzyszy i, błąkając się wśród skał, trafił aż do państwa Królowej Nocy, gdzie napadł go ogromny wąż (introdukcja: Zu Hülfe! Zu Hülfe!). Młodzieniec nie ma już ani jednej strzały, więc rzuca się do ucieczki, ale wkrótce pada zemdlony. Ratuje go przybycie Trzech Dam, wysłannic Królowej Nocy, które, zbrojne w srebrne oszczepy, zabijają potwora (Stirb, Ungeheuer!