Motyka uznał, że Wjatrowycz osiągnął ten cel za pomocą retorycznych sztuczek i przemilczania niewygodnych faktów. Według Zięby książka ta jest pełna przemilczeń i fałszerstw wprowadzających czytelnika w błąd, mając na celu „rozgrzeszenie” OUN-UPA i skonsolidowanie Ukraińców wokół nacjonalistycznej mitologiiАнджей Земба, Мифологизированная “война”, s. 405, 419.. Także G. Hryciuk uważa, że wersja wydarzeń przedstawiona w książce jest „kłamliwa”Grzegorz Hryciuk, recenzja książki..., s. 471.. Andrzej L. Sowa i Per A. Rudling odmówili jej jakiejkolwiek wartości naukowejAndrzej L. Sowa, Recenzja..., s. 460.Per Anders Rudling, Warfare..., s. 379.. Rudling traktuje „Drugą wojnę polsko-ukraińską 1942–1947” wyłącznie jako obiekt badań „skrajnie prawicowego rewizjonizmu i negacjonizmu”.
Per Anders Rudling uważa instytucję, którą W. Wjatrowycz kierował (Centrum Badań Ruchu Wyzwoleńczego), za „przybudówkę OUN”Per Anders Rudling, The OUN, the UPA and the Holocaust..., s. 27.. Franziska Bruder opowiada się za bojkotowaniem go przez świat naukowy.