Obóz NKWD w Spassku, także obóz spasozawodski (Od nazwy Спасский медеплавильный завод lub, w skrócie, Спасский завод (Spasska Huta Miedzi, położona ok. 1300 m od obozu).) – radziecki specjalny obóz dla jeńców wojennych w Spassku koło Karagandy w Kazachstanie, utworzony w 1941 roku, wchodzący w skład Karłagu.

W okresie istnienia obozu przebywało w nim ok. 70 tysięcy jeńców, przedstawicieli 40 narodowości (m.in. Niemcy, Rumuni, Japończycy, Polacy, Węgrzy, Ukraińcy, Francuzi, Żydzi). Po II wojnie światowej Spassk stał się specjalnym obozem pracy przymusowej dla więźniów politycznych. Istniał również wydzielony podobóz kobiecy, kolonia dziecięca oraz ponad 20 filii terenowych.

Historia Obóz dla jeńców wojennych w Spassku utworzono 24 czerwca 1941 roku, po ataku Niemiec na ZSRR, rozporządzeniem Wasilija Czernyszowa, zastępcy szefa NKWD i naczelnika Gułagu, w miejscu dawnej kopalni miedzi, gdzie w latach 30. XX wieku istniał niewielki obóz pracy NKWD, tzw. Obóz Piaskowy (). Obóz dla jeńców wojennych utworzony w 1941 roku składał się z dwóch części – centralnej, przeznaczonej dla ok. 5–6 tys. jeńców, oraz wydzielonego obszaru o nazwie „Kokuzek” (ros. Кокузек) przeznaczonego dla ok. 650 (maksymalnie 1100) internowanych. „Kokuzek” znajdował się w odległości ok.