500 m od centralnej części obozu i zapewniał pełną izolację przetrzymywanych tam osób.
Pierwszy transport jeńców wojennych przybył do Spasska w sierpniu 1941 roku; przywieziono wówczas 1436 więźniów. Po dwóch latach liczba jeńców przetrzymywanych w obozie prawie się podwoiła. Gwałtowny wzrost liczby jeńców nastąpił w drugiej połowie 1944 roku. W styczniu 1944 roku w obozie w Spasku przebywało 2529 jeńców wojennych, a w październiku 1944 roku ich liczba zwiększyła się do 11 583. W październiku i listopadzie 1945 roku do obozu przysłano pięć transportów żołnierzy japońskich, łącznie 11 608 osób.
Więźniowie przetrzymywani w Spassku byli wykorzystywani do pracy w kopalniach, cegielniach, do robót inżynieryjnych i budowlanych. W obozie panowała wysoka śmiertelność. Według niepełnych danych statystycznych w latach 1942–1946 zmarło ponad 7 tys. więźniów (w 1945 roku 2430 osób). Głównymi przyczynami zgonów były gruźlica i wyniszczenie organizmu.
Po zakończeniu II wojny światowej w Spassku umieszczano więźniów politycznych, m.in. Polaków, zwłaszcza z dawnych Kresów Wschodnich RP. Jednym z polskich więźniów obozu w Spassku był Bronisław Szeremeta, który opublikował wspomnienia z pobytu w obozie.