W tym samym roku awansował do stopnia kapitana. W maju 1937 r. został wykładowcą taktyki na charkowskich kursach dowódców rezerwy. W 1939 r. został majorem. W połowie lutego 1940 r. objął dowództwo batalionu szkoleniowego. Od końca listopada tego roku był szefem sztabu 594 Pułku Strzeleckiego. Na początku grudnia awansował na podpułkownika. Na początku kwietnia 1941 r. został szefem sztabu 796 Pułku Strzeleckiego, zaś na początku lipca tego roku szefem sztabu 6 Pułku X Zapasowej Brygady Strzeleckiej. Od poł. sierpnia pełnił obowiązki dowódcy 696 Pułku 383 Dywizji Strzeleckiej.

Jesienią dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzono go w obozie jenieckim na jednej z wysepek przy wybrzeżu Norwegii. Jesienią 1944 r. wstąpił do nowo tworzonych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Od końca grudnia tego roku w stopniu podpułkownika dowodził batalionem zapasowym 1 Dywizji Sił Zbrojnych KONR. Przez pewien czas stał ponadto na czele oddziału operacyjnego sztabu dywizji. W połowie stycznia 1945 r. wyjechał do Sztabu Wojsk Wschodnich OKH w Berlinie w celu zorganizowania rekrutacji w obozach jenieckich dla czerwonoarmistów. Na początku lutego wraz z grupą oficerów Sił Zbrojnych KONR przybył do okupowanej Norwegii, aby zwerbować ochotników do nowo formowanej 2 Dywizji Sił Zbrojnych KONR. Na początku kwietnia 1945 r.