Wyznanie antiocheńskie – antyariański symbol wiary ułożony w 324/325 roku przez Synod w Antiochii syryjskiej.

Historia Synod odbył się na przełomie 324/325 roku, a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym Sobór Nicejski. Obrady były poświęcone zaradzeniu błędom arianizmu dotyczącym ludzkiego tylko pochodzenia Chrystusa. Przewodniczył mu Hozjusz z Kordoby, podobnie jak później soborowi w Nicei. Wyznanie znajduje się w tzw. Liście Synodu antiocheńskiego, który dotrwał do naszych czasów w syryjskim tłumaczeniu w trzech manuskryptach: paryskim, symbol: syr. 62; watykańskim, Museo Borgiano, symbol: syr. 148; oraz Mingana (wskazany przez H. Chadwicka), symbol: syr. 8.

Treść Wyznanie antiocheńskie precyzuje kwestię zrodzenia Syna przez Ojca, jest niezwykle ciekawe z punktu widzenia kształtowania się języka teologicznego. W nowym, poprawionym przez prof. Louise Abaramowski z Uniwersytetu w Tybindze wydaniu zostało podzielone na cztery części: Pierwsza – poświęcona Bogu Ojcu. Jest On określony jako „Wszechmogący, niepojęty, niepodlegający ruchowi i zmianie”Ruch i zmiana są tu rozumiane w sensie metafizyki arystotelesowskiej: jako ruch np. od niebytu do bytu lub od możności do aktu.. Druga – poświęcona Jezusowi Chrystusowi.