Latem 1896, wraz z Ricardem Canalsem i Juli Vallmitjanem udał się do Caldes de Boí, aby pracować w uzdrowisku Vallmitjan’ów, ale także aby w wolnym czasie malować. Tematem jego prac stała się ogromna liczba osób chorych na wrodzony zespół niedoboru jodu. Pobyt w Caldes de Boí kończy etap malarstwa krajobrazu. Jednocześnie rozpoczyna się nowy okres malarstwa w życiu Nonella, skupiony na postaci człowieka z marginesów społecznych, Romów, zranionych żołnierzy, żebrzących biedaków.
W lutym 1897 roku wraz z Ricardem Canalsem wyjeżdża do Paryża. Tam dzieli studio z Picassem.
Po powrocie do Barcelony, w 1900 roku, rozpoczyna się etap twórczości skupiony na cygankach, w stylu nowym i prowokującym publiczność oraz konserwatywną krytykę. Pomimo krytyk, Nonell kontynuuje twórczość ukazując smutek i przygnębienie kobiet przy użyciu ciemnych i zimnych barw.
Swoje prace wystawiał w Barcelonie dwa razy, w 1902 i 1903 roku.
W 1908 roku Nonell powraca do zawodu ilustratora i rozpoczyna współpracę z czasopismem satyrycznym „Papitu”, gdzie publikuje 42 rysunków. Niektóre z nich podpisuje pod pseudonimem biblijnym Noé i Josué.