W styczniu 1910 roku, w galerii Faianç Catalá w Barcelonie odbywa się jego własna wystawa, na której wystawione zostają 130 obrazy olejne, malowane w trakcie prawie całej dekady, od 1900 roku. Od tego momentu twórczość malarza znacznie się zmienia. Skupia się on na ukazaniu martwej natury, nie przestając jednak malować figury ludzkie.
21 lutego 1911 roku Isidro Nonell umiera na dur brzuszny, mając 38 lat.
Twórczość Nonell rozpoczyna swoją artystyczną karierę od malowania krajobrazów w stylu impresjonistycznym. W 1890 jego głównym obiektem stają się postaci ludzkie, maluje realistyczne postaci biednych ludzi. Często pojawiającą się tematyką prac są kobiety z dziećmi, pacjenci, ranni żołnierze, a także ludność chorująca na kretynizm.
W Barcelonie Nonell był liderem grupy młodych artystów nazywanych „Quatre Gats” („Cztery Koty”). Nie osiągnął on jednak Europejskiej sławy aż do 1910 roku, kiedy miała miejsce jego wystawa w Barcelonie, która odniosła sukces.
Najważniejsze dzieła mały|200px|Dos Gitanas (Dwie Cyganki) Arenys de Mar (1891) El patio (1891) Al atardecer.