Sytuacja względnej swobody pierwotnie nie ulegała zmianie pod panowaniem Burgundów, Franków oraz Merowingów, m.in. ze względu na powolny wzrost wpływów chrześcijaństwa, dążącego do ograniczenia swobód Żydów.
Czasy Karola Wielkiego Karol Wielki posługiwał się Kościołem w celu scementowania luźno związanych części swego imperium. Zatrudniał on Żydów w dyplomacji, np. wysyłając żydowskiego tłumacza i przewodnika w poselstwo do Haruna ar-Raszida. Gdy Kościół zakazał chrześcijanom lichwy, Żydzi uzyskali w niej monopol. Dekret ten spowodował mieszane reakcje nieżydowskiej ludności: Żydzi stawali się zarazem poszukiwani i unikani. Jednocześnie osiadali oni również w rejonach wschodnich.
Przed krucjatami thumb|upright|Żydzi niemieccy, XIII wiek
Za panowania Ludwika I Pobożnego status Żydów nie uległ zmianie. Brali bez przeszkód udział w handlu, natomiast płacili skarbowi państwa nieco wyższe podatki od chrześcijan. W celu ochrony przywilejów dla Żydów, rząd ustanowił urząd Judenmeistra.