Późniejsi Karolingowie stopniowo wcielali dążenia biskupów, którzy na synodach domagali się egzekwowania antysemickich dekretów kanonicznych. W konsekwencji nieufność ludności chrześcijańskiej wzrosła. Coraz częściej w Wielki Tydzień dochodziło do aktów antysemickich. Mimo to, władcy sascy traktowali Żydów dobrze, m.in. ściągając od nich identyczne podatki, jak od innych poddanych. Pomimo że przeciętnie Żydzi byli tak samo niewykształceni w naukach świeckich, jak współcześni im sąsiedzi, potrafili oni czytać i rozumieć hebrajskie modlitwy oraz Biblię w oryginale.
Około roku 1000 rozwinęły się studia halachiczne. W tym czasie słynny rabin Gerszom z Moguncji, nazywany „światłem diaspory”, nauczał w Metz i Moguncji, gromadząc wielu uczniów. Trwałe studiowanie Tory i Talmudu wytworzyło tak wielkie oddanie judaizmowi, że życie bez religii uznawano niewartym życia. W czasach krucjat przyszło Żydom wybierać między tymi wartościami.