W czasie pobytu w Lublinie zajmował się badaniami archeologicznymi, prowadząc wykopaliska w różnych miejscowościach powiatów lubelskiego, puławskiego, chełmskiego i hrubieszowskiego (a także w gub. wołyńskiej). Rezultaty tych poszukiwań ogłaszał na łamach czasopism specjalistycznych („Materiały Antropologiczne, Archeologiczne i Etnograficzne” 1897, „Światowid” 1900) oraz zamieścił w książce zbiorowej Dla sierot (Lublin, 1897).

Większą sławę i rozgłos zyskał jako antropolog, który, wedle opinii Jana Czekanowskiego, „wywarł niewątpliwie największy wpływ” na współczesnych mu uczonych polskich. Dorobek jego z tej dziedziny obejmuje 13 publikacji, wśród których znajdują się również prace dotyczące ludności Lubelszczyzny („Wisła” 1893, 1901–1902). Ponadto interesował się kulturą ludową tego regionu, co zaowocowało paroma opracowaniami, zamieszczonymi w lokalnym dzienniku („Gazeta Lubelska” 1888 nr 3–43; 1891 nr 131). Był członkiem Cesarskiego Tow. Miłośników Przyrodoznawstwa, Antropologii i Etnografii w Moskwie oraz członkiem korespondentem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Uczestniczył w pracach komitetu organizacyjnego Wystawy Pamiątek Przeszłości (1901).