W 1887 roku został powołany na stanowisko dyrektora uzdrowiska Nałęczów. Stąd po niedługim czasie przeniósł się na stałe do Lublina (1888), gdzie dwa lata później objął stanowisko prywatnego ordynatora oddziału psychiatrycznego Szpitala Św. Wincentego a Paulo. W 1894 r. został ordynatorem nadetatowym. w 1901 zaś – starszym ordynatorem. W 1897 zorganizował we własnym domu i dobudowanych później pawilonach prywatną lecznicę dla umysłowo i nerwowo chorych (placówka ta mieściła się na ul. Czechowskiej, obecnie 3 Maja).
Był aktywnym członkiem Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego, został do niego przyjęty w 1886 roku. Piastował w nim godność sekretarza (1888–1891) i wiceprezesa. Występował często na zebraniach stowarzyszenia z referatami, uczestniczył również w zainicjowanej przez jego zarząd akcji organizowania odczytów powszechnych (m.in. wygłosił prelekcje „O śnie” i „O bakteriach”). Jako członek Sekcji Higienicznej Towarzystwa (zał. 1891) zabierał głos m.in. w sprawie nieprawidłowości powstałych w trakcie budowy wodociągów w mieście (1897).