65.), który również zajmował się parafrazą Arystotelesa w szkole w Paflagonii (prawdopodobnie przez jakiś czas również w KonstantynopoluFr. Schemmel, Die Hochschule von Konstantinopel im IV Jahrh. n. Chr., Neue Jahrbb. 22, 1908, s. 153.). Temistios zdecydował się na ich publikację po tym, jak jego stenogramy przedostały się spomiędzy szkolnego środowiska do zewnętrznej publiki, gdzie zyskały uznanie. Swoją metodologię wyjaśniał następująco:
Zachowane parafrazy poświadczają, że Temistios starał się ściśle trzymać myśli Arystotelesa, czasami jednak zdobywał się na krytykę tekstu, proponując i uzasadniając własne poprawki. Nie wszystkie parafrazy są jednakowe. Temistios niektóre dzieła streszczał własnymi słowami, w innym miejscu pozwalał sobie na krytykę ArystotelesaTadeusz Sinko, Zarys historii literatury greckiej. T. II. Warszawa: PWN, 1959, s. 718.Tadeusz Sinko, Literatura grecka, T.III cz.2, PAU Kraków 1954, s. 66.. Zachowały się parafrazy następujących dzieł ArystotelesaL. Spengel, Themistii paraphrases Aristotelis, 1866.: