Pozwala to wykluczać szumy lub urządzenia zakłócające znajdujące się na konkretnym kierunku, jednocześnie nasłuchując zdarzeń na innych kierunkach. Podobny efekt można uzyskać podczas nadawania.
Techniki kształtowania wiązki mogą być zgrubnie podzielone na dwie kategorie: konwencjonalne (stałe lub z przełączaniem wiązki) adaptacyjne lub fazowane pożądana metoda maksymalizacji sygnału metoda minimalizacji bądź eliminacji zakłóceń
Konwencjonalne kreatory wiązek wykorzystują stały zestaw wag oraz opóźnień (lub faz) do łączenia sygnałów z sensorów w macierzy, wstępnie wykorzystując jedynie informacje o położeniu sensorów w przestrzeni oraz pożądane kierunki fal. W przeciwieństwie do technik konwencjonalnych, adaptacyjne techniki zasadniczo łączą takie informacje z własnościami sygnałów rzeczywiście odbieranych przez macierz, aby poprawić odrzucanie sygnałów niepożądanych z innych kierunków. Proces ten może być przeprowadzany zarówno w dziedzinie czasu, jak i częstotliwości.