2. Model kolonialno-humanitarnej polityki migracyjnej – imigranci z niektórych regionów świata mają specjalne prawa oraz ułatwienia w zakresie uzyskiwania prawa do wjazdu do danego państwa, wynikające najczęściej z doświadczeń historycznych, głównie z okresu kolonialnego. Państwa w ten sposób niejako rekompensują czas, w którym kontrolowały tereny swoich kolonii. Państwami typowymi dla tego modelu są Francja, Belgia, Włochy oraz w pewnym zakresie Wielka Brytania.

3. Model nowych państw imigracyjnych – liberalne podejście do imigracji, stawiające jednak za główny cel uzupełnienie niedoborów rynku pracy. Różni się jednak od modelu komplementarnej polityki migracyjnej tym, że nie stosują systemów punktowych, uznając, iż to sam rynek spowoduje dostosowanie popytu i podaży. Model ten często prowadzi do zasilania szarej strefy przez cudzoziemców. Typowym przykładem takiego państwa jest Hiszpania.