Twórczość Kałyncia miała znaczny wpływ na wielu ukraińskich poetów późniejszych pokoleń. Po powrocie z więzienia oraz wysiedlenia w 1981 roku Kałyneć, jak sam się wyraził, całkowicie milknie jako poeta, stając się impresario dawnego Ihora Kałyncia. Od tego czasu przygotowuje jedynie kolejne wydania swych tomików i publikuje bajki dla dzieci, wśród nich Durni kazky (1998) czy Nebyłyci pro kotyka i kyciu, ilustratorką których była Wiktorija Kowalczuk (2005). W 1994 roku pismo „Suczasnist´” opublikowało jego powieść Molimos’ zoriam dalnim, napisaną jeszcze w roku 1972 podczas pobytu we lwowskim areszcie śledczym.
Jeden z głównych badaczy twórczości poety – Danyło Husar Struk, wyodrębnił w przedmowie do tomiku Newolnycza muza trzy główne nurty w poezji Kałyncia: hołd dany kulturze, pragnienia miłosno-erotyczne oraz protest społeczny. Charakterystycznymi cechami dzieł Kałyncia, zauważalnymi w ciągu całego jego rozwoju jako twórcy, są wysoka kultura poetycznej refleksji i poetyckiego języka, uwielbienie stylizacji tekstowych oraz nadzwyczajna pomysłowość formalna. O wielkiej wartości utworów Kałyncia decydują również takie rysy jego poezji, jak erudycja, ironiczność, szlachetność w korzystaniu z obrazów słownych. Głównymi źródłami inspiracji były dla Kałyncia dzieła okresu ukraińskiego baroku oraz twórczość Bohdana Antonycza.