Bitwa pod Satalą – starcie zbrojne, które miało miejsce w 530 roku w czasie wojny iberyjskiej, w pobliżu Satali, leżącej na terenie bizantyjskiej Armenii. Było to starcie między siłami Cesarstwa wschodniorzymskiego i Persji rządzonej przez Sasanidów. Persowie oblegli miasto i w czasie oblężenia zostali zaatakowani z zewnątrz przez niewielkie siły bizantyjskie. Gdy wojska Sasanidów skupiły się na walce z podjazdami, zostały zaatakowane przez główną armię, stacjonującą w mieście. W trakcie bitwy jeden z oddziałów rzymskich uderzył na pozycje zajmowane przez generała Mir-Miroe i zdobył jego sztandar, co spowodowało paniczną ucieczkę pozostałych sił perskich.

Tło Wiosną 530 roku perska ofensywa w Mezopotamii zakończyła się klęską w bitwie pod Darą. W tym samym czasie udało im się jednak poczynić postępy na Kaukazie, gdzie podporządkowali sobie Iberię i podbijali Lazykę. Szach Kawad postanowił wzmocnić siły perskie w tym rejonie i wysłał armię pod dowództwem Mir-Miroe do tej części Armenii, która znajdowała się pod bizantyjską kontroląGreatrex Geoffrey, Lieu Samuel N. C.,The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars, Routledge, 2002.