W marcu 1923 na mocy układu o wymianie więźniów politycznych między Polską a ZSRR wyjechał wraz z 23 innymi komunistami do ZSRR. W tym okresie był jednym z głównych ideologów "większości" w partiiAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 225. W czerwcu 1923 brał udział w Rozszerzonym Plenum Komitetu Wykonawczego Kominternu, we wrześniu–październiku 1923 w II Zjeździe KPRP w Bolszewie pod Moskwą. Jego kandydatura do władz partii nie uzyskała poparcia wymaganej wiekszości delegatów. Od 1924 był zastępcą przedstawiciela KPRP przy Komitecie Wykonawczym Kominternu (IKKI) i członkiem Biura Zagranicznego KPRP, a od 1924 równolegle członkiem RKP(b), później WKP(b). W grudniu 1925 brał udział w IV Konferencji Partyjnej KPP. Wówczas ponownie został wybrany w skład KC KPP. W 1926 wraz z Marią Koszutską ogłosił „Tezy o sytuacji w Polsce”. Brał udział w IV Zjeździe KPP wiosną–latem 1927, na którym wygłosił referat „Dziesięciolecie rewolucji listopadowej i kwestia budownictwa socjalistycznego w ZSRR” i został redaktorem „Nowego Przeglądu”.