Benjamin Tucker, łącząc idee Warrena i Pierre’a-Josepha Proudhona, propagował je na łamach pisma „Liberty”, określając ten nurt mianem „anarchistycznego socjalizmu”. Według Tuckera problemem społecznym było istnienie uprzywilejowanej klasy, która osiąga zyski bez konieczności pracy, czerpiąc dochody z innych źródeł niż własna aktywność zawodowa. W jego ujęciu zniesienie tych przywilejów prowadziłoby do społeczeństwa złożonego wyłącznie z pracujących jednostek, wymieniających się wzajemnie efektami swojej pracy. Głównym celem anarchistycznego socjalizmu było zniesienie lichwy oraz odebranie kapitałowi możliwości generowania zysku. Amerykańscy indywidualistyczni anarchiści, tacy jak Tucker, identyfikowali się jako socjaliści rynkowi w sferze ekonomicznej i indywidualiści w sferze politycznej. Uważali oni, że ich wersja anarchizmu – określana jako indywidualistyczny anarchizm – była zgodna z zasadami . Współczesną kontynuacją tych idei jest nurt lewicowego anarchizmu rynkowego, który odwołuje się do tradycji socjalizmu rynkowego.
Ekonomia neoklasyczna