right|thumb|Zmiany terytorialne po traktacie w Adrianopolu Traktat adrianopolski z 1829 roku – traktat pokojowy pomiędzy Imperium Rosyjskim a Imperium Osmańskim kończący wojnę rosyjsko-turecką z lat 1828–1829. Podpisany w Adrianopolu 14 września 1829 przez Aleksieja Orłowa ze strony rosyjskiej i ze strony tureckiej.
Postanowienia pokoju Turcja uznała zabór Kaukazu (1801-1828) przez Rosję. aneksja do imperium Romanowów tureckiego wschodniego wybrzeża Morza Czarnego (wąski pas ziemi od Anapy po zbocza Abchazji oraz zdobyta w trakcie wojny twierdza Poti). Rosja otrzymała także terytorium delty Dunaju wraz z wyspami utworzonymi przez jej ramiona – zobowiązała się nie budować tam żadnych umocnień. W odniesieniu do strefy na południe od delty do tego samego zobowiązała się Turcja. Rosyjskie okręty wojenne mogły wpływać do delty i w górę rzeki aż do ujścia Prutu. Wysoka Porta uznała niezawisłość Grecji i przyznała jej szeroką autonomię. Łącznie z postanowieniami pokoju ustalono granicę grecko-turecką. Turcja potwierdziła autonomię Mołdawii i Wołoszczyzny. Zobowiązała się także do zlikwidowania wszystkich umocnień na lewym brzegu Dunaju. Ustalono, że w księstwach naddunajskich nie będą mogli mieszkać muzułmanie. Hospodarowie Mołdawii i Wołoszczyzny mieli być wybierani dożywotnio spośród miejscowych bojarów.