Do ważniejszych pozycji w jego dorobku należały także: „Szkice i humoreski” (1890, 2 wydania.), wierszowany poemat heroiczny „Stojans Tod” (1890), humoreski „Moja menażeria” (1909), powieść „Szakale” (1910) oraz nowela z czasów obrony Lwowa „Antek granaciarz” (1919). W okresie „bydgoskim” ogłosił pięcioaktową sztukę „Szpieg, czyli tajemnica fortu Pelagia”, graną na scenach krajowych w Bydgoszczy w 1924 r. i zagranicznych, melodramat kryminalny w dwóch odsłonach „Brylanty pani ambasadorowej”. W 1933 r. bydgoski Teatr Miejski wystawił jego trzyaktową sztukę „Na Czerwonym Wulkanie”. Bydgoszczy poświęcił m.in. powieści: „Tomasz Skower i jego córka”, „Pani Owsińska” oraz liczne obrazki satyryczno-obyczajowe. Bibliografia jego tekstów obejmuje kilkaset artykułów i felietonów, kilkadziesiąt opowiadań i nowel, kilkanaście powieści oraz kilkadziesiąt utworów wierszem.
Zmarł 22 marca 1935 r. w Bydgoszczy. Został pochowany na cmentarzu na Bielawach.
Rodzina Stanisław Brandowski od 1894 r. był żonaty z Elżbietą z d. Sonnet (ślub w Wiedniu).