W latach 1944–1947 pełniła funkcję naczelnika Wydziału Kultury w Urzędzie Głównego Pełnomocnika Rządu ds. Ewakuacji w Wilnie; była następnie referendarzem w Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków w Warszawie, a od 1948 adiunktem w Katedrze Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1954 przeniosła się do Archiwum PAN, gdzie pracowała od 1955 jako docent. Przeszła na emeryturę w 1974.
Od 1950 była członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, brała również udział w pracach Komisji Historii Literatury Polskiej PAU (od 1948).
„W okresie powojennym Maria Rzewuska związała się na stałe z Warszawą· Do roku 1954 pracowała na Uniwersytecie Warszawskim; tu przeżyła najgorsze lata, by zostać usuniętą wtedy właśnie. Po roku 1956 na Uniwersytet i do zajęć dydaktycznych nie powróciła, choć był to czas powrotów. Pracowała aż do przejścia na emeryturę w Archiwum Polskiej Akademii Nauk, dysponując osobliwym tytułem (czy też nazwą funkcji): „docent przy PAN-ie” (ze wspomnień Michała Głowińskiego w Pamiętniku Literackim LXXV z 1984 r. z 1 pt. Maria Rzeuska).
Do opisu pracy Marii w latach 1944–1947 odniósł się autor artykułu pt. „Walka o tzw.