Po naprawieniu Doodlebuga McDonnell próbował nim przelecieć do Nowego Jorku, ale i tym razem samolot został ponownie uszkodzony przy lądowaniu, tym razem z powodu awarii silnika, i został skreślony z konkursu.
Niezrażony porażką McDonnell ponownie naprawił samolot i wziął w nim udział w wielu pokazach lotniczych demonstrując spektakularne możliwości bardzo krótkiego startu i lądowania Doodlebuga. W 1930 roku w czasie wyścigów National Air Races w Chicago, McDonnell wyznaczył białymi chorągiewkami koło o promieniu 150 stóp (45 metrów), a następnie zademonstrował start, lot i lądowanie wewnątrz tego koła. Minimalna prędkość Doodlebuga była określana na około 15-20 mil na godzinę (24-32 km/h), według ówczesnych relacji potrafił on unosić się w jednym miejscu ustawiony pod wiatr o takiej sile.
W 1931 roku McDonnell sprzedał samolot za 5000 dolarów do National Advisory Committee for Aeronautics (NACA - dzisiejsza National Aeronautics and Space Administration), gdzie używany był do testów w tunelu aerodynamicznym, między innymi do eksperymentów z wingletami.
Dooglebug był jedynym samolotem zaprojektowanym przez spółkę J. S. McDonnell Jr & Associates, która została rozwiązana.