Helena Anna Harajda z domu Jasielska (ur. 29 czerwca 1921 w Lublinie, zm. 25 kwietnia 2011 w Gnieźnie) – polska muzykolożka, fizyczka, akustyczka, nauczycielka akademicka, działaczka Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, harcerka.

Edukacja Dzieciństwo spędziła w Bitkowie i, od 1927, w Stanisławowie. Uczęszczała do miejscowego Liceum Ogólnokształcącego sióstr urszulanek o profilu humanistycznym. Maturę zdała w 1939. Równocześnie uczyła się w konserwatorium muzycznym w klasie fortepianu (1930–1940). W latach 1940–1941 oraz 1944–1945 uczyła się w radzieckim Instytucie Pedagogicznym na Wydziale Fizyko-Matematycznym.

Po II wojnie światowej w ramach wysiedleń z Kresów Wschodnich przyjechała do Poznania. Na Uniwersytecie Poznańskim w 1950 uzyskała tytuł magisterski z filozofii u Adolfa Chybińskiego, a w 1952 z filozofii w zakresie fizyki u Marka Kwieka. W 1964 obroniła doktorat w zakresie nauk matematyczno-fizycznych (akustyka) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu u Haliny Ryffert. Habilitowała się w 1974 na Akademii Rolniczej w Poznaniu. W 1989 została mianowana na stanowisko profesorskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze.