Tekst Anonimu posiadamy w całości, nie zachował się jednak manuskrypt z I połowy XV w. przechowywany w bibliotece klasztornej św. Franciszka w Prato di Perugia, w którym tekst umieszczono, a który zaginął podczas kasaty zakonów między 1860 a 1872 rokiem. Wcześniej został dwukrotnie przepisany. W 1671 z polecenia jezuity Daniela PapebrochaEgzemplarz ten znajduje się w bibliotece w Brukseli. przez Towarzystwo Bollandystów, a w roku 1759 przez Ubaldo Tebaldi. Choć ten ostatni zaginął, istnieje jego kopia sporządzona w 1808 r. przez Stefano Rinaldi, przechowywaną w Archiwum generalnym w Rzymie. Tekst Anonymus znajdował się także w kodeksie asyskim, pochodzącym z okresu 1325–1381, który także zaginął. Zachował się kodeks z Brunszwiku z połowy XV w. oraz kastylijski inkunabuł wydany w Sewilli w 1492 El Floreto de sant Francisco. Oba są niekompletne.
Publikacje Anonymus Perusinus po raz pierwszy opublikował Constatius Suyskens w 1768 r. w Acta Sanctorum. Jest to edycja niekompletna i nieuporządkowana. Kolejne, tym razem solidne i kompletne wydanie, oparte na kodeksie D. Paperbrocha, przygotował w 1902 roku Franziskus Van Ortroy. W 1972 r.