Tegoż dnia w godzinach przedpołudniowych żołnierze Korpusu Ochrony Pogranicza opuszczają nasze miasto. Nie ma żadnej władzy i taka sytuacja trwa do 23 września, kiedy to wkracza do Bereznego wojsko rosyjskie. Polscy uciekinierzy głodują; oddałem do rzeźni krowę na rzecz głodujących rodaków, wystarczyło to tylko na jeden dzień; dałem jeszcze świnię utuczoną, nagotowałem kapuśniaku i każdy dostał po kawałeczku mięsa, więcej już dać nie mogłem, bo na plebanii kilkanaście osób, którym także trzeba było coś przygotować. (...) Proszą o kąt, kawałek chleba, przejazdem zawitał ks. Sankowski, są klerycy. Każdy spieszy do księdza na plebanię w nadziei, że go poratuje. 24 września umiera nagle na plebanii jeden z uciekinierów, inż. Dąbrowski z Warszawy. Zmarłego odprowadzam na cmentarz. Trudno przecisnąć się przez miasto, pełno wojska.
Wkrótce po wkroczeniu wojsk sowieckich do Bereznego ks. Mieczysław polecił zarządcy plebanii p. Jasińskiemu udzielenie pomocy rodzinom urzędników i oficerów, którzy znaleźli się w niewoli niemieckiej lub sowieckiej. Jasiński wydawał ze zbiorów z „plebanki” po 150–200 kg żyta, jęczmienia i ziemniaków.
thumb|Nakaz eksmisji wydany przez NKWD, 1939