Rozruchy głodowe w Poznaniu – rozruchy wywołane przez głodujących bezrobotnych w Poznaniu wiosną 1847.
Geneza Rozruchy wywołane były katastrofalnymi nieurodzajami w 1846, pogłębionymi plagą zarazy ziemniaczanej, co spowodowało braki aprowizacyjne na rynku podstawowych artykułów żywnościowych, spożywanych przez robotników i biedotę (zboża, ziemniaki). Powyższe wpłynęło na gwałtowny wzrost cen żywności oraz intensywną migrację głodujących mas rolniczych ze wsi okołopoznańskich do miasta. Ulice pełne były żebraków lub rodzin koczujących na chodnikach w oczekiwaniu na pomoc. Sytuację pogarszały przewlekłe manewry wojskowe, podczas których tratowano i niszczono część zasiewów.
thumb|235px|Plac Wielkopolski – główna arena zdarzeń, do dziś pozostaje popularnym targowiskiem żywnościowym
Władze miejskie podejmowały różnego rodzaju, mało skuteczne, działania mające na celu zmianę sytuacji. Wydano rozporządzenie stabilizujące ceny żywności, ale zostało ono zignorowane przez czarny rynek. Wydano także zakaz odbywania ćwiczeń wojskowych. Uruchomiono liczne organizacje charytatywne. Wysiłki te częściowo torpedowane były przez władze państwowe, które zatrudniły do rąbania drewna (podstawowego podówczas materiału opałowego) więźniów, zakazując tej pracy robotnikom, co pogłębiało bezrobocie.