Ogólny kryzys spowodował również osłabienie branży budowlanej, która wiosną 1847 praktycznie nie podjęła żadnych działań w mieście, prowokując dalszy wzrost bezrobocia. Podobna sytuacja wystąpiła w tym czasie w innych częściach Niemiec, skąd zaczęły docierać do Poznania informacje o rozruchach głodowych.
Przebieg Bezpośrednią zachętą do wystąpienia był wybuch Rewolucji Kartoflanej w Berlinie (21 kwietnia 1847), po trzech dniach stłumionej przez wojsko. Na terenie Poznania pierwsze wybuchy niezadowolenia społecznego miały miejsce 28 kwietnia, kiedy to do prezydenta policji, Juliusa von Minutolego, przybyła delegacja bezrobotnych (140 osób), żądając pracy, czego ten nie mógł zapewnić. Przyznał więc protestującym jednorazowy zasiłek. Sytuacja nie uległa jednak żadnej poprawie. W dniu 29 kwietnia doszło do bardziej gwałtownych wystąpień. By zaspokoić głód, napadano na sklepy z żywnością, piekarnie, karczmy i transporty z jedzeniem (hasłem do eskalacji konfliktu było odebranie przy Moście Chwaliszewskim czeladnikowi piekarskiemu kilku bochenków chleba przez zdeterminowanego bezrobotnegoZygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s.280). Największe starcia miały miejsce na Placu Wielkopolskim (wówczas Sapieżyńskim) – popularnym targowisku.