Średniowiecze W okresie średniowiecza, plastyka z kości słoniowej przeżyła rozkwit, zarówno w łacińskim jak greckim obszarze kulturowym Europy. Tradycje antyczna i starochrześcijańska znacznym stopniu ukształtowała tego typu plastykę, głównie w Bizancjum, gdzie głównym ośrodkiem artystycznym stał się Konstantynopol, gdzie również wykonywano dzieła z kości słoniowej.
Nowożytność Wraz z upowszechnieniem się renesansu w plastyce z kości słoniowej upowszechniły się prócz wątków religijnych i dworskich tematy mitologiczne, rodzajowe, a także portret, przy czym ilość zrealizowanych dzieł z tego materiału w stosunku do gotyku nieco zmalała. Wykonywano głównie płaskorzeźbione medaliony, plakietki, figurki szachowe, naczynia, zestawy stołowe, skrzyneczki, kufry etc. Prace te są często związane z nazwiskami znanych artystów: m.in. Michałem Aniołem, Benvenutem Cellinim, Albrechtem Dürerem etc. Na XVII wiek przypada rozkwit tego typu sztuki, m.in. ze względu na modę panująca na dworach i w arystokracji. W wyrobach z kości słoniowej gustowali m.in.