dyptyki Bazyliusza z 480 roku, wykonany siedem lat później dla konsula Boecjusza, czy też Areobindusa z 506 roku. Również na Bliskim Wschodzie upowszechniła się kość słoniowa, o czym wspomina m.in. Biblia. W Starym Testamencie kość słoniowa była wielokrotnie wzmiankowana, m.in. w Pierwszej Księdze Królewskiej, gdzie wspomniany został wykonany z tego materiału tron króla Salomona (1 Krl 10, 18). Rzymską tradycję antyczną przejęła sztuka starochrześcijańska, zarówno w wielu formach, jak w wielu treściach, w sposób synkretyczny adaptowano dawne motywy do nowych potrzeb. Tradycja dyptyku konsularnego dała asumpt do produkcji niewielkich, przenośnych ołtarzyków z reliefowymi przedstawieniami religijnymi (m.in. wizerunkowi Chrystusa towarzyszyło wyobrażenie Theotokos). Jednym z ważniejszych przykładów jest dyptyk Barberini. Również mające antyczną genezę pyxisy z kości słoniowej wykonywano dla funkcji liturgicznych (m.in. do przechowania hostii). Księgi zdobiono plakietami, które umieszczano zazwyczaj pośrodku przedniej i tylnej strony oprawy. Ważnym ośrodkiem plastyki z kości słoniowej była Rawenna, gdzie powstał m.in. monumentalny tron biskupi dla Maksymiana (546–552).