Później doszedł do wniosku, iż „suplika tarczyńska była po prostu skomponowaną przez stronnictwo ultrakatolickie satyrą na dysydentów bez żadnej myśli propagowania reformy stosunków włościańskich"Przewrót umysłowy w Polsce wieku XVIII, Kraków 1891, s. 227.
Z wywodami tymi polemizowali Aleksander Świętochowski („zaiste podziwiać potrzeba naiwność autora czy autorów, którzy w tej «satyrze» tak głęboko ukryli swój złośliwy zamiar, że zamiast «szykany» wyszedł spod ich pióra najprawdziwszy akt oskarżenia")Historia chłopów polskich, t. I, Lwów — Poznań 1925, s. 343. i Aleksy GilewiczRoczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych 1 (1931), s. 1 – 36. którego twierdzenia traktujące Suplikę jako manifest rewolucyjnej organizacji należy uznać za zbyt daleko idące.
Władysław Konopczyński polemizując z Gilewiczem sugerował, że autorem Supliki był „jakiś inteligent-humanitarysta, mający pewne stosunki we Włoszech i w Szwajcarii"Konfederacja barska, t. II, Warszawa 1938, s. 399..