Upowszechnieniem dokumentu najbardziej zainteresowany był właśnie Kościół (dekret Aleksandra III nakazuje uwierzytelniać prawo dokumentami). Dokumenty licznie wystawiają biskupi. Ich styl jest podobny do stylu dokumentów papieskich.
Na przełomie XII/XIII wieku rośnie troska o dokumenty których rola stopniowo wypiera rolę świadków (na ten moment są to tylko dokumenty poświadczeniowe). Dokument w pełni rozwinął się w 1. poł. XIII wieku. Jest pełnoprawnym środkiem dowodowym w procesie sądowym i prawie prywatnym.
Występuje w trzech typach. Wydawane są: dokument książęcy (emanacja władzy, szybko zdobywa zaufanie i wypiera inne dokumenty, służy do celów fiskalnych), dokumenty kościelne (wydawane tylko w sprawach Kościoła i prawa kanonicznego, nie stanowi środka dla prawa polskiego, chyba że książę przywiesił tam swoją pieczęć). W XIII wieku maleje wartość dokumentu prywatnego (wystawiany przez osobę prywatną w prywatnej sprawie).