Świadczy to o głębokiej wierze w oczywistość dziesiątego aksjomatu, wierze która nie pozwoliła na sformułowanie alternatywnych koncepcji geometrii, bowiem byłyby one absurdalne.
Koncepcja metody naukowej Einsteina Einstein w swojej refleksji metodologicznej zajmuje się głównie dwoma problemami: relacją teoria – doświadczenie i zagadnieniem konkurencyjności teorii naukowych.
Teoria – doświadczenie Relację między teorią a doświadczeniem ujmował następująco. Pojęcia, które nazywał on pierwotnymi są bezpośrednio i intuicyjnie związane z postrzeżeniami zmysłowymi. Są to pojęcia typu: przyspieszenie, ciśnienie, ciepło itp. Związki pomiędzy tymi pojęciami wyrażają twierdzenia teorii, zwane przez niego prawami przyrody. Na tym właśnie poziomie odbywa się sprawdzanie teorii polegające na określeniu w jakim zakresie i jak skutecznie porządkują one materiał empiryczny. Prawa przyrody są ostatnim i najsilniej związanym ze światem doświadczenia, elementem struktury formalnej, która zaczyna się od aksjomatów. Wszelkie twierdzenia niebędące prawami przyrody i jednocześnie będące niezbędnymi do ich uzasadnienia mają charakter pośredni, ze względu na powiązanie z doświadczeniem, a przez to nie mają już charakteru intuicyjnego.