Język russenorsk (pol. język rosyjsko-norweski, inne nazwy: kaksprek, moja pa tvoja) – jeden z języków pidżynowych; używany był w XVIII, XIX i XX wieku aż do rewolucji październikowej. Używany był na północy Norwegii w handlu między Norwegami i Rosjanami; do 1850 mówili nim rybacy i kupcy, później jego wpływy ograniczyły się wyłącznie do języka rybaków. Russenorsk składał się z ok. 150–200 słów stanowiących jego korpus i pochodzących w ok. 40% z rosyjskiego i w 50% z norweskiego. Cechował się dużym uproszczeniem gramatycznym i prostą fonetyką.
Historia thumb|right|granica norwesko-rosyjska (zielona linia) przed 1917 Przez 150 lat istniał handel barterowy między Rosjanami a Norwegami w dwóch północnych prowincjach Troms i Finnmark. Handel ten był popierany przez władze Norwegii. Aby go ułatwić, król Chrystian VII nadał status miasta kilku osadom, m.in. Tromsø. Norwegowie głównie wymieniali ryby na mąkę i zboże. Handel odbywał się przez kilka jasnych miesięcy w roku i był korzystny dla obu stron. Ryby w okresie letnim były w Norwegii tanie i łatwo dostępne, Rosjanie zaś pozbywali się swych nadwyżek zboża. Przybywali oni głównie z okolic Murmańska i obszarów nad Morzem Białym. Do handlu Pomorców dochodziło w rejonie północnej granicy rosyjsko-norweskiej i na wyspach Svalbardu: najczęściej były to Vardø, Hammerfest i Tromsø.