Czasem kupcy docierali aż do Lofotów.
Po 1917 Imperium Rosyjskie przekształciło się w Rosję Radziecką. W tym samym roku Rosja utraciła swoją formalną zwierzchność nad Wielkim Księstwem Finlandii, przez co granica norwesko-rosyjska uległa znacznemu skróceniu, zaś w 1919 – po zajęciu przez Finów Peczengi – lądowa granica Rosji z Norwegią przestała istnieć. W czasach ZSRR kontakty międzynarodowe obywateli tego kraju uległy drastycznemu ograniczeniu, w związku z czym w znacznym stopniu zmniejszyła się potrzeba posługiwania się wspólnym, zrozumiałym dla Rosjan i dla Norwegów językiem russenorsk. Do 1923 zupełnie zanikł.
Russenorsk jako język pidżynowy right|thumb|Główne ośrodki handlu Pomorców Po raz pierwszy wzmianka o języku pojawia się w 1814. Russenorsk jest jednym z najlepiej zbadanych i opisanych języków pidżynowych Północy, badało go wielu językoznawców, m.in. Olaf Broch. W przeciwieństwie do np. pidżynów okołorównikowych ukształtował się tylko z dwóch języków: norweskiego i rosyjskiego. Nadto powstał na bazie dwóch dość daleko, ale jednak spokrewnionych ze sobą języków indoeuropejskich i wykształcił się między przedstawicielami tej samej warstwy społecznej w przeciwieństwie do pidżynów południowych, opartych na ścisłej hierarchii społecznej.