Po śmierci Marii Aleksiejewny w 1818 roku Arina Rodionowna przeniosła się do domu Puszkinów w Petersburgu. W latach 1824–1826 towarzyszyła Aleksandrowi na wygnaniu w Michajłowskim. Rok później zachorowała. Zmarła w Petersburgu roku. Pochowana została na Smoleńskim Cmentarzu Prawosławnym. Jej grób nie zachował się. W 1977 roku przy wejściu na cmentarz umieszczono tablicę pamiątkową.
Miejsce niani w twórczości Puszkina W nauce o literaturze postać Ariny Rodionowny jest rozpatrywana jako zjawisko historyczno-literackie. Choć wychowywała wszystkie dzieci Puszkinów, najmocniejsze więzi emocjonalne łączyły ją z Aleksandrem. Jej znajomość folkloru i obyczajów rosyjskiej wsi miała duży wpływ na twórczość poety szczególnie w okresie jego czteroletniego pobytu w Michajłowskim.
Niania brała aktywny udział w życiu codziennym lokalnej społeczności, poeta dzięki temu poznawał ludowe tradycje i folklor oraz życie codzienne na wsi. Wiele z tego zawarł w swoich wierszach, a w listach do przyjaciół umieszczał anegdoty z życia niani. Według sporządzonego przez Thomasa Show’a indeksu poezji Puszkina słowo „niania” zostało użyte przez poetę 23 razy w wierszach, z czego 17 razy w poemacie Eugeniusz Oniegin.