Wieczór zimowy (ros. Зимний вечер, Zimnij wieczer) – wiersz Aleksandra Puszkina, napisany w 1825 roku podczas pobytu poety we wsi Michajłowskoje. Wydany po raz pierwszy w 1830 roku w czasopiśmie „Siewiernyje Cwiety” ("Северные цветы"). Adresatką utworu była Arina Rodionowna Jakowlewa, niania Puszkina, której opowieści poeta niekiedy zapisywał i włączał do swojej poezji.
Treść Pierwsza strofa opisuje szalejącą na dworze zamieć, która na zmianę wyje jak zwierz i łka jak dziecię. Słychać, jak szeleści na strzesze słomą i stuka do okna niczym zabłąkany pątnik. W drugiej i trzeciej strofie czytelnik przenosi się do starej ciemnej izdebki, gdzie podmiot liryczny zadaje pytanie siedzącej przy oknie starowince, dlaczego przymilkła: czy zmęczyło ją wycie burzy, czy zasnęła pod turkot wrzeciona? Nazywa ją towarzyszką swej młodości i proponuje wypicie kieliszka, aby rozweselić nastrój. Następnie prosi ją, by zaśpiewała pieśń o żyjącej za morzem sikorce i idącej po wodę dziewczynie. Ostatnia strofa składa się z powtórzeń pierwszej połowy pierwszej i drugiej zwrotki.