Analiza W twórczości Aleksandra Puszkina zamieć jest kojarzona z głębokim smutkiem. W utworze do wyrażenia przygnębienia poeta zastosował takie środki stylistyczne i figury retoryczne, jak personifikację i animizację zjawisk meteorologicznych. Taki chwyt jest charakterystyczny dla rosyjskiej poezji ludowej. Na tle przyrody została pokazana chłopka pieśniarka – adresatka wiersza – której pierwowzorem była towarzysząca poecie na wygnaniu w Michajłowskim Arina Rodionowna.
Interpretacji wiersza Wieczór zimowy podejmowało się wielu badaczy twórczości Aleksandra Puszkina. Według części z nich przesiąknięty tęsknotą utwór jest jednym z najsmutniejszych dzieł poety. Według innych – zawiera w sobie pewną dozę optymizmu: zamieć szaleje za oknem, lecz nie trzeba się poddawać, tylko zagłuszyć jej smutek wesołą rozmową.