Kompozycja wiersza jest harmonijna. Utwór został zbudowany z czterech trochejowych ośmiowierszy. Wiersz tematycznie jest podzielony na trzy części. Stroficzna kompozycja odpowiada kompozycji tematycznej: pierwsza strofa – opis zawiei, druga i trzecia – chatki, czwarta – burzy i chatki. Logicznie wiersz rozwija się w trzech pierwszych strofach, by skonfrontować motywy czwartej, tym samym zamknąć kompozycję w całość. Wewnątrz strof motywy powtarzają kompozycję całego utworu. Pierwsza strofa wiąże się z drugą. Motyw burzy przenika do chatynki, tak samo motyw izby jest obecny w obrazie zamieci. Podobny związek istnieje między trzecią i czwartą strofą.
Innym sposobem rozbicia kompozycji jest wydzielenie dwóch grup motywów: pierwszej, związanej z burzą i chatką, oraz drugiej, zawierającej monolog podmiotu lirycznego i zwrot do niani. Dialog ludzi rywalizuje w wierszu z wyciem zawiei. Zimnej i bezkresnej przestrzeni świata zewnętrznego przeciwstawiona jest zamknięta, bezpieczna przestrzeń chatki. Ucieczką przed chaosem burzy jest izdebka i towarzyszka, która pieśnią i napitkiem podtrzymuje na duchu.