ostatecznego zrozumienia oraz metod prowadzących do tego poziomu.
Wadżrajana opisywana jest również następującymi nazwamiLama Tsong Khapa, Dalai Lama, Hopkins Jeffrey: Tantra in Tibet (wylie. sNgag-rim chen-mo, dział 1 z komentarzami), Snow Lion Publications, , 1987.: jako tradycja rezultatu, gdyż w czasie praktyki stosuje już trzy ciała Buddy choć to ostateczny poziom oświecenia według mahajany, jako tradycja metod, gdyż choć nie odróżnia się od mahajany w stosowaniu Sześciu Paramit to jednak posiada nieporównywalnie efektywniejsze metody takie jak np. faza spełniająca „dzogrim” tantr jogi najwyższej bezpośrednio do oświecenia, tj. trzech ciał buddy, już za życia praktykującego, jako tradycja wadżry, gdyż choć podobnie jak mahajana realizuje gromadzenie dobroczynnego potencjału do oświecenia tzw. „zasługi” i „przekraczającej samsarę” mądrości, ale jednak robi to w sposób równoczesny poprzez praktykę jidama i jednocześnie mądrość bycia w jego naturze siunjata, tak że nie ma oddziału między tymi dwoma nagromadzeniami, ani potrzeby przerw pomiędzy sesją medytacji i pomedytacyjną, jako tradycja pożądań, gdyż przekształca nawet najbardziej nieokiełznane splamienia umysłu bezpośrednio w aktywności do oświecenia np.