świątynię wzniesiono z inicjatywy proboszcza, latynisty Francesca Campany, który w 1531 r. objął funkcję sekretarza Republiki Florenckiej. Campana zatrudnił do prac architekta Giuliana di Baccio d’Agnolo, który zajął się także realizacją loży kanoników ozdobionej stiukami ze scenami i postacimi mitologicznymi.
W ołtarzu Madonny Różańcowej umieszczono płótno autorstwa Mattea Rossellego przedstawiające Dziewicę Marię i świętych. W ołtarz główny wstawiono obraz przedstawiający św. Marcina pędzla Agostina Veraciniego. W kościele znajduje się także krucyfiks ze św. Filipem, Antonim, Karolem i Sebastianem wykonany w 1631 r. przez Jacopa Vignalego. W domu parafialnym znajdują się stiuki ze scenami biblijnymi, restaurowane w 1881 r. przez Michele Piovaniego; na ścianach znajdują się terakoty szkliwione techniką opracowaną przez Lukę della Robbia tzw. terraccotte robbiane pochodzące z tabernakulum kościoła Sant'Antonino przy via Vittorio Emanuele.